2015 yildan beri osha bir maromda: Jesse Rodrigesning iziga sho''xona tumanish
uzoq vaqt oʻtib, o'shanda ham oʻsha dardni his qilar edim — 2015-yil kuzgi kechasi, oʻshanda birinchi marta yangi avlod jabduqlarini ko'rgan edim. oʻziga xos tarzda, noaniqroq, lekin shu bir gʻoyaning atrofida edi hammasi... keling, meni eshitib qo'ying, chunki bu hikoyani hech qachon to'liq aytolmayman.
o'shanda shuningdek, oʻshanchi suratlar hali ham mening telefonimda— qoʻlida shisha tutgan, kichkina oʻspirin yigit, yuzida esa "men buni qilishni bilaman" degan imkoniyatlar bilan... ha, oʻsha voqea boʻyicha oldin va keyin degan gaplar bor edi, lekin men oʻsha paytda buni toʻla anglay olmagan edim. oʻshanchi kechada elektron jadvalga qarab, "bunday salohiyatni qayerda koʻrmagan edim?" deb oʻylagan edim — oddiy muxlislar uchun ham bunday paytlar keladi, ekan.
hali ham, oʻshanchi vaqtlar haqida oʻylaganda, oʻz- oʻzidan kulib qolaman... sababi, oʻsha yangi, noma'lum yigitning kelajagi endigina boshlanayotgan edi, lekin allaqachon uning yuragida oʻz yoʻli bor edi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O, mening yuragimni qanday qilib ko'rsatib yubording... o'zgacha tushuncha bilan. Men oʻshanchi kechada oʻsha yangi olovni birinchi marta koʻrgandim, oʻzimchilar bilan stadionning orqada, qoʻlga olish mumkin boʻlgan dvigatelimni tirnaganimda — chunki qoʻllarim titrar edi, zoʻr edi! O'sha vaqtda telefonimda "qanaqa keyingi qahramonimiz bor" degan xotiralarni qidirardim, lekin keyin... keyin o'sha kichik yigitning yuzi — qoʻlim bilan oʻrab oʻtirgan, bir oz shishgan, lekin oʻsha "men buni qilishni bilaman" degan qarashini oʻylab qoldim.
Hammasi meni oʻsha salohiyatni anglashga majbur qildi — keyinroq uning birinchi jangini tomosha qilib oʻtirganimda, pichoqdek chigal boʻlib qolardim, chunki oʻtirgan oʻrindan turib olomondek baqirar edim. Qayerdadir yurak urishi bor edi, oʻtirgan oʻrindan koʻtarilib, erkaklardek qoʻllarimni silkitardim... va endi oʻsha paytni eslayotganman, oʻrindan turib "kel, boshqa hech narsa yoʻq!" deganman.
O, mening telefondagi oʻsha suratlarni hali ham eslar edim — qoʻlidagi shisha bilan, lekin yuzi endi boshqa edi. Ko'krak qafasidagi issiqlikni his etaman... bizning aka-ukalar, biz uzoq vaqt kutdik, ammo uning yo'lida hech qanday dard yo'q! 🔥💪
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Odamlar... o'shanda ota-onam bilan Xivada kecha kechasi televideniyeni tomosha qilar edik, ekranda uning birinchi faoliyatini koʻrsatayotgan edilar. Mening ukamning qoʻli ushlab qoʻydi: "aka, oʻtirib qolmang, bu toʻsatdan olovdek chiqadi" degan edi. Va shunday boʻldi — birinchi raunddayoq oʻzining uzoqni koʻra olish qobiliyatini koʻrsatdi... oʻshanda yaqinimda turgan odamlar qoʻllarini boshi tepasiga qoʻyib, "voila!" deya baqirishdi. Men esa telefonimni uzoqdan ushlab, uning yuziga qarab qoʻrquv va umid bilan aralashish hissi bilan qoldim... hali ham oʻshanchi vaqtdagi nafasimni eslayman. 💪🔥
Bir klub, bir umr ❤️
Qani endi, oʻsha kecha Xivada ota-onam bilan televizor qoʻnib qoldi — oqsoqol bobomning eshik oldidagi charmdan oʻtirgani keladi, qoʻrqitib: "Oʻgʻlim, oʻshanda shu yigitning qoʻliga elektr dimogʻini qoʻygan edi-ku, haligi paytda hali juda kichkina edi", deb hikoya qilar edi. Ota-onamga "buni eshitganingizdan keyin ham miyangizni ishlataverasizmi?" deb so'rashga sabr qilishdi-ku, chunki bir oz oʻtib oʻtirgan ukamning qoʻliga titroq tushdi, deydi ota-onam. Va keyin... keyin ota-onalarimning qoʻllari tanib qoldi — birida choy, ikkinchisida qovun. Men esa telefonni ushlab, oʻz-oʻzimni hibsga oldim: "Jesse, meni keyingi raundda darvozabondan joy olaman deb oʻylab qoʻymasangiz boʻladi?" deb. Hech narsa boʻlmadi. 😂🔥