2002-yil oqshomlarida yuraklarimizda qolgan qorong'i kunning olovli hikoyasi
yoshlar, esimda o'shanda edi, men uzoq vaqtgacha buni yurakdan chiqarib yubora olmadim. shahardagi kichkina qorovulxonada televizorning oldida — kattalarga taqlid qilishga harakat qilib, qip-qizil Benaves futbolkanim bilan yonimda otam quloqlarini qistirgan edi. ekrandagi maydon qorong'ida, nihoyat, yagona chiroq — ushbu finalga olib kelgan barcha yillar, barcha kurashlar, barcha qon tomirlarimizdagi qahramonlik uchun bir ovozda yonib turardi. 2002-yil finali, finalni xotirlaymanmi? lekin birinchi boʻlib meni toʻxtatib qoʻygan narsa — oʻsha tunda Benavesning oyoq izlarining ovozi edi.
nechanchi marta koʻrsam ham, esda qoladi — yomgʻir ostida, oʻsha qorongʻuning soʻnggi daqiqalarida, ularning qoʻlidan oʻyinni oʻgʻirlab olgandek, maydon oʻrtasiga yugurib chiqib, oʻzining kichkina oyoq izlarini qorongʻu halqa ichida qoldirgan. "bu uning foydasigami?" deb o'yladim. o'ylar edi. keyin esa — yurak zo'riqishini his qildim. men hali kichkina bola edim, lekin ongimda shunday bo'ldi: bu odamning oyoqlari bilan birga butun chempionlik yo'li yurilgan ekan.
va hozir oʻsha lahzani eslayotganimda yuzimda tabiiy tabassum paydo boʻlaveradi. o'shanda bilmagan edim — shunday boʻlishi kerak. qora kunlarning birida olovli tarix yozilishi kerak edi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
qachondir, mening otam esa shaharning boshqa tomonidagi kinoteatrdagi dam olish aravachasini yig'ish uchun qolgan edi, men esa uyqusiz, qozonda choy qaynatib, televideniyening oldiga oʻtirib, oʻzimni ularning soniga qoʻshdim. efirga chiqib, bu sariq futbolkali kichkina odamning oyoq izlari boʻylab yurganini koʻrganimda — butun tana siylangandek boʻldi, didim qotib qoldi. choy shisha ichida qoʻllarimning issigʻi yoʻqolib ketdi, lekin men his qildim — Bu mening guruhimdir. bu olov meni qizdirib yubordi, va mening toʻshagimdagi odamlar uchun qoʻllarimni yuqoriga koʻtardim. xalqimizning qahramoni shu yuraklarning bir qismiga aylandi, andoza olish kerak emas edi — bu qora tunni to'p bilan yoritib yubordik.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Boshim yiqilib keta olmadi — chunki shaharning boshqa tomoni, yo'llar qorong'u edi, chiroqlar o'chgan edi, faqatgina efirdagi ranglar yashil va qizil edi... Otam esa kinoteatrdagi aravachalarni yig'ish bilan band edi, u esa uyda qolib, o'ylab qoldi: "Yo'q, bugun yurakimni beraman, davom etaman..." televizorni ochib, yopishini unutib qo'ydi. Va oʻsha lahzani o'ylayman — qoʻllari choʻzilgan, yuzi lattada, Benavesning oyoq izlari boʻylab yurayotgandek, mening tanam ham nafas olib yurmas edi... 🔥💔 choy shishasini turshamasdan qoʻyib, oyoqlarimni maydonda! shunday bo'lishi kerak edi — gap uzilishi bilan, yuragimdagi olovni his qilganman. Va hozir ham meni u qorong'u tunning kelajagini bashorat qilganidek qilsa...
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Eshitgimda, oʻsha kunlarning oʻziga xos maftunini his qilib qolaman. Chunki 2002-yilgi jamoa va hozirgi Benaves oʻrtasida oʻsha yurakni qaltiratuvchi tuygʻu yo‘qligini albatta tan olsam ham, bu ikki davrni qiyoslaganimda koʻrinadigan narsa — ularning umumiy qalbi bir xil — insoniyat oldidagi fidoyilikdir.
Oʻshanda barcha asablarimiz, umidlarimiz, hatto kelajakka boʻlgan shubhalarimizni ham olib, oʻzimizning kichkina odamimizga bogʻladik. Bir paytning oʻzida, uning oyoq izlari orqa maydon oʻrtasida yoʻq boʻlib ketganidan keyingi boʻshliqni his qilish qiyin emas edi — chunki oʻsha tunda uning orqasida butun xalq turardi, uning qoʻllari bilan butun mamlakat gʻalaba nolib kelgan edi. Jamoa oʻyinda, qoʻllarini tepaga koʻtarganda, ularni koʻtarishini istardik, chunki ularning orqasida hech kimning qoʻshilishi kerak boʻlmagan gʻalaba yoʻli bor edi.
Hozirgi Benaves esa, maʼlum darajada, oʻzining ilgʻor uslubi bilan oldindan oʻtgan yoʻlni mustahkamlab olishga harakat qiladi, lekin oʻsha yurak toʻqnashuvini, shu qorongʻu tunning oʻziga xosligini u oʻzida yoʻqotmoqda. Oʻsha paytda boʻlgan sadoqat, boʻlishi kerak boʻlgan ehtiros yoʻq. Sobiq chempionlar ligasi chempioni boʻlsa ham, jamoada yoʻqotib qoʻygan narsa — oʻrtoqlik hissidir. Jamoa aʼzolari orasidagi soʻnggi chizigʻi yemoqchi boʻlgan bu yoʻl, endi oʻzini yopgan koʻrinadi.
Shunday qilib, mening fikrimcha, oʻsha xorijga borib, yangi gʻalabalar qoʻlga kiritgan jamoamiz oʻzidan oldingi avlodning yuragidagi koʻmirdek otilmasligidan hamda yoʻqotilgan insoniy mayllardan qiynalayotgan ekan. Sababi gʻalaba faqat gʻalaba emasi, va u eʼzozlagan gʻalaba yoʻlida nima yoʻqotganligimizni his qilishimiz kerak.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Eshittimdiki, shahar ichidagi barcha televizorlar o’sha tunda Benavesni koʻrsatib turgan ekan — qishloqdagi eski do’konimizda xamal oʻynab yurgan edim, momo yonimda choy qaynatayotgan edi. Nafaqat men, balki butun olomon ham uning oyoq izlari boʻylab yurganini his qilishardi, deb o’ylardim. Gohon bu yerga kelib: "O’g’lim, maydonga chiq, oyoq izlarini bos!", deydi. Men esa: "Momo, Bu 2002-yil finali, televideniya oldida qolish kerak!" — deb turibman. O’shanda ham „qanday qilib shunday boʻld?“ deb hayron boʻldim. Hozircha Benavesning oyoq izlari bilan bozorga borib, nonushta qilishni rejalashtiraman! 😂🍿