20 yil oldingi sovrinlarni xotirlaymiz bizning qahramonimiz bilan

Choyxonada o'rinbosarlik qilib o'tirgan edim, uyqusizlikdan ko'zlarimni qisib, olomonning futbol olovini eshitardim... bu yerda qandaydir tuyuk odamdek urib turardi yuragim. Keyin maydonda yoʻlimizni ochib bergan vaqtni eslaganimda, ochiq osmonda uchar parvoz kabi koʻtarilib ketdim — deyarli 50 ming tomoshabinning "CHIQARING Ularni!" deb baqirishi bilan. Hamma: "birinchi mavsumda chempion boʻlamiz", ammo hech kimga ishonmaganday!

Hali yoshligimda, chevaralarim bilan "Dyubua"dekkilar degan gapni eshitib o'sganman. Xo'sh, 2002-yilga kelib, shahar markazidagi katta ekranda o'yinni tomosha qilar edik — bir vaqtning o'zida xalq kiyinish do'konining oldida va maydon atrofidagi barlar avtoturargohida yig'ilishib, jamoamizning o'yinini kuzatardik. Men esa o'sha paytda 16 yosh edim, o'yin tugaganidan so'ng, guruhim bilan birgalikda avtobusdan tushganimda, hech narsani eshitmay qolar edim — faqat "Dyubua!" baqirig'ini. Xotinim bilan keyinchalik u o'sha kechada erta uyquga ketganimni eshitib, "senga bu qachon sodir bo'lgani yo'q edi" deb kulardi. Endi o'ylayman-da, maydon atrofidagi odamlar qanchalar g'alayon qilar edilar, ular qanchalar ishonar edilar, men esa o'sha vaqtda o'zim bilan birga boshqa narsani o'ylagandim... lekin bugun, bu gaplarni eshitganda, yuragimdagi o'sha issiqlikni yana his qilaman.

Ah, bu hayotiy, ajdodlarimizning qahramonliklariga ziravor bo'lib qolgan hikoyalar ekan. 2002-yilgi jamoani endi o'ylab qolaman — ularning o'yin uslubi, baqirib yurgan tomoshabinlarimiz, hamma narsa bir zumda bo'lib o'tgan kabi. Hozirgi vaqtda esa barcha o'yinlar oldindan rejalashtirilgandek, har bir passdan oldin 3 ta variant ko'zda tutiladi, murabbiylar stoli o'yin davomida statistikalarni ko'zdan kechirib chiqadi. Lekin shunday bo'lsada, o'shanda yo'q bo'lgan narsa hozir ham yetishmayapti: maydonda yurgan ruh, "bizning jamoamiz" degan gʻurur hissi. Hozirgi vaqtda chempionliklar kutilayotgan vaqtda keladi, 2002-yilda esa barcha kutilmagan edi — shu tariqa tarix yozildi. Hattoki, o'shanda jamoa yetishmagunicha o'ynagani uchun qanchadir ayblovlar ham eshitilgan edi, lekin ular maydonda oʻzlarini qandaydir sehr bilan himoya qilishgan. Endi esa bunday holatlarda murabbiyning stolida xG va boshqa koʻrsatkichlar keladi va ularning muvozanati qaror qabul qilishda asosiy omilga aylanadi. Shunday ekan, o'shanda xalqning oʻz jamasi uchun qilgan kurashi va his-tuygʻulari endi yoʻq — o'rniga esa o'yinlar oldidan chiqadigan tahlillar va post-mortemlar kelgan. Lekin shunday boʻlsada, Dyubua nomini eshitganda yuraklar hali ham qaltirar edi va hali ham qadrlashni biladi.

O'shanda bo'lib o'tgan bir holatni hali ham eslayman, azizlar. O'zim 2002-yilning asosiy oʻyinini katta akam bilan Al-Farg'oniy stadionida tomosha qilgan edim. Deyarli 120 ming kishi to'plangan edi, ammo mening uchun eng qiziqisi shu: 85-daqiqada hisob 1:1 boʻlib, chempionlik umidi deyarli yoʻqolayotgandek tuyuldi. Qarama-qarshilikda toʻp qaytganida, uning orqasidan odamlar oʻzlarini itarishib, qoʻllarini quchoqlashib yiqilib qolgan edi — bir vaqtning oʻzida "OLTIN!" va "HOZIR! HOZIR!" degan baqirig'lar osmonda erkin parvoz qilar edi. Yurakning toʻsatdan koʻtarilishi... hech narsa bunga oʻxshamaydi, ekan.

Eshitinglar, eshitinglar! Xonadoshlarim, hozir eshitadigan gapingizni o'zingiz uchun eshitmay, qayerdadir o'tirib yotganlikni eshitaversin! 🤣 Chunki menimcha, shu 2002-yil chempionlik kechasidagi voqealarni eslaganimda, o'zimni ham esa o'tirgan holatimni eslamay turibman — qaysikim rostdan ham uyqusizlikdan koʻzlarimni qisgan holda, "Dyubua maydonda" degan narsa ekanligini anglab qoldim va hamma bilan birga oyoqni yerga urib yig'lab qo'ydim. Keyinroq esa o'sha kecha uyiga borganimda, xotinim: "Nima bo'ldi, bola?" dedi — men esa: "Yo'q, hech nima, faqat jamoamiz chempion bo'ldi", deganman va u hali ham so'zlarning ahmoqligini bilmagan holda boshqa gapirib yotdi. 😂🍿

Mana, buni eshitib qanchadir yig'ladimmi yoq? Barcha gaplarimni eshitdim — o'shanda maydonda haqiqatan ham sehr bor edi, hozir esa Hisob Kitob G'alati. 🤡 85-daqiqadagi o'sha golning o'zi — bu endi hech qanday xG, hisob-kitob va strategiya bilan tushuntirib bo'lmaydi. Odamlar oyoqlarini urib, o'zlarini itarib, hammasi bir vaqtda bo'ldi, hammasi hayot uchun! Endi esa yangi avlod uchun "bizning jamoamiz" degan g'urur hissini qayerdan olish mumkin? Yigitlar, 2002-yil joduni edi, endi esa ularning yerida faqat raqamlar qoldi. Rostini aytsam, hozirgi vaqtda jamoamiz chempion bo'lganda, unga qarshi chiqadiganlar ham bo'ladi, chunki hammasi oldindan hisoblangan. 2002-yilda esa hammasi kutilmagan edi — va shu kutilmasliktan tarix yozildi. Shunchaki so'rayapman, o'shanda yuqori boshlang'ich maosh bilan o'ynagan o'yinchi kim edi? Chunki hozirgi vaqtda ROI qancha edi, eslataymi? 😏