1999 yilda tug'ilgan va bugungi kungacha bizning yuragimizda yashayotgan Devin Xeynining…
esimda 99 yil avgust oyida edi, televizor qora-oq ekrani nur sochardi, lekin ranglar butun dunyoga oʻtib ketdi. otam bilan birga oʻtiribbiz, ota "qaeringizni koʻrsang, Devin ketdi" deydi, oʻyinchi yengil tanasi bilan ustunga sakrab chiqib, birigina zarba yoʻlladi — sariq-qora forma shu zahoti oʻz ranglarini oʻzgartirib, toʻp darvozaga tegib, toʻrlarni tembalab qoʻyibdi. olomon esa qoʻllarini qoʻyib, devordek qarsillab qoldi...
o'sha vaqtda men hali oʻsmir edim, lekin oʻyinning oxirigi daqiqalarida toʻpni koʻtargan xollimni eslayman. uning hikoyasi oddiygina emas edi — har biri keyingi qahramonning boshlanishi edi. lekin shunday boʻlishini hech kim oʻylamagan...
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Juda yosh o'smir bo'lib qolgandim, uyimiz tomida futbolni tashkil qilganimni eslayman. To'pni taqillatib uchirar edim, tikilib qolgan qishloqcha uzra... Bir kuni esa televizor oldida ota bilan birga qolsak, DEVINning qora-sariq momaqaldirog'ini ko'rganimni... yuragim nafaqat orqaga chekindi, balki oldinga ham otildi! U zarba — men uchun ham tarixda qolgan. Hali ham ularni eshitib qolsam, hayajonim qaytadi...
Bolaligimdan tribunada.
qani, oʻsha 99 yil avgust oyi chogʻida men u yerda otamning qoʻlidagi eshik oldida oʻtirgan edim — qishloqcha boʻylab, choʻzilib ketgan olma daraxtining shoxi ostida. eshigʻi ochildi, onam chiqib keldi: "kelinglar, qora-oqda ham boʻlsa, Devinning epik ishi boshlanadi" deya yigʻlab oldi. otamning qari qoʻllari televizorning dastagi bilan birga titragan edi, ovoz esa oʻrta toʻlqinli radiochastotadan oʻtib, qichqirigʻdek eshitilgan. deydilar, oʻyinning oʻrtalaridayoq sariq-qora forma yaltirab chiqibdi, toʻp havoda qisqa vaqt uchib, darvoza toʻriga aylanib ketganday boʻldi...
ota hatto daqiqalarni hisoblab, unga "bu bola toʻqson toʻqqiz soniyasiga oʻzini tarixga yozdirib qoʻydi" deb aytdi. men esa oʻrta oʻrinda oʻtirar edim, qoʻlimda shamol bilan oʻyib yuborilgan gʻoʻla, vaqti-vaqti bilan eshitilgan olqishlar uzoqdan kelar edilar — butun dunyo jadallik bilan oʻtayotgan paytda, biz qishloqda bir kunlik hayotni hayot qilib yurardik. Devinning zarbasidan soʻng xonada qisqa vaqtgina jimlik boʻldi, soʻngra otamning qoʻli qoʻlimni bosib: "qani, bola, bu zahoti kelajakning boshlanishi" dedi. keyingi kunlarda maktab yoʻlida ham qizlarimiz: "sizning shahardagi bola uchun qoʻrqmaysizmi?" deb savol solardi. ha, undan keyinroq hech narsa boshqa qolmas edi, faqatgina hamma uning zarbasidan gapirardi...
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Odamlar, o'zim ham o'sha vaqtlarda qishloqda qora-oq tv oldida yurganman, to'pni televizorning ekranidan ko'rib, "yuqotdim otamni, zerikkan ekanman" deb o'ylagan edim 🤣
Omaddek, ota bir vaqtda: "Oyna dema, bola, bu kishi kelajak!" dedi va menimcha, u kishi kelajakda bu oynamas edi — qolaversa, boshqa sport turini tanladi (boksga kirmadi, futbolga qaytib keldi, yengil avtomobillarga minib ketdi).
Lekin uning o'rniga o'sha o'yindagi vaqtincha qo'riqchi bo'lgan odamlar endi qandaydir musobaqaga chiqib yurishadi — qani, ularning hayoti ham zo'r bo'ldi, lekin hech qachon Devinning "yangi darvoza" aniqligi bilan taqqoslanmaydi.
Choynagimni ushlab turaman, ammo shu vaqtda o'yinni qayta ko'rdim va hali ham shu yurak urishi bilan qolaman. Barcha uchun aytaman: Devinning zarbasini hech kim unutmaydi, hatto televizor oq-qora bo'lishiga qaramay! 🍿😂
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.