1991-yildan buyon xalqning qoʻli bilan koʻtarilgan jahon chempioni eng kichkina odamdan…
o'shanda uning o'zini ko'rganman, qiyin vaqtlar edi — mamlakatimiz suverenitetga intilayotgan payt edi. stadionlardagi har bir jangda xalqimiz bilan birga bo'lganman. Hasanboydan oldin bu yerda boshqalar ham ko'tarilgan edilar, lekin u alohida — kichkina boʻyiga toʻg'ri kelmasin deb oʻylaganlar chetda qolib ketishdi. ustiga bosgan qozonning ichida ovozimizni eshitishardi, davlat bayrogʻini koʻtarishni yaxshi koʻradigan mard odamlar uchun Hasanboyning qoʻli bizning quchoqimizga olishdi. oʻsha yorqin daqiqani unutish qiyin ekan...
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Oho, men u yerda edimmi, yuragimning qaysi burchagida qolib ketganini his qilib olishing mumkin... 1991-yilning sovuq kuzida, Fargʻona vodiysining tor koʻchalarida qoʻlga kiritilgan ilk mustaqillik bayramlarida, mening ham ovozim bilan aralashgan edi. Ota-onalarimiz yashayotgan davlat uchun kurashayotganimizdek, uning maydondagi har bir zarbasi bilan xalqimizning irodasi nurlanganini his qilib, qoʻllarimni yorugʻlikka koʻtarganman — Hasanboy kabi kichkina boʻyli, ammo gʻayratli qahramon uchun!
Bolaligimdan tribunada.
oshanda u stadionning yonidagi eski choyxonada unga birinchi bor ko‘z yozganman edi. 2008-yil, Farg‘ona, salqin oqshom edi — olam suvga cho‘milgandek. men bilan bir yigit kichkina qozon ichidagi olovdek yonib turgan ustiga suyanib o‘tirgan edi. uning bo‘yi to‘g‘ri kelmasin, deb o‘ylaganlar chetda qolib ketishardi, lekin uning nigohida erkinlik va umid bor edi. choyxonaning derazasidan Hasanboyning ota-onasi ko‘rinardi, ularning yuzlarida ozgina qo‘rquv va juda katta faxr edi. “qachonlar kichkina bo‘yli odamlar jahon chempioni bo‘lishadi?” — deb so‘ragan edim o‘zimga. lekin uning otasi: “uning kuchiga teging, u o‘zini ko‘rsatadi”, dedi va men darrov tushundim — bu kichkina odamning yuragidagi olovni hech kim o‘chira olmaydi.
o‘sha daqiqada choyxonadagi hamma o‘zini va xalqimizni o‘sha yorug‘likda ko‘rdi. yuragimning qizg‘inligini his qilib, ichimdagi choyga ham undan ko‘chib oʻtgan bo‘lsin, deb o‘yladim...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Of, ochiq-oydin qaysi choyxonada oʻtirganimni eslayman... olovdek yonib turgan Hasanboyning oldiga kelsam-chi, ichimdagi choynimni o'zimdan koʻra boshladim! "Odam ogʻzini ochganda nimaga tushadi?" deb aytib oʻtiryabman, u esa mening qizil-issiq choynigimni olub: "Qani, ichgin, erkaklar choyni qayta-qayta ichishadi!" deydi. Men ham: "Baraka alla!" deb bir yastalab ichib yubordim — keyinroq tushundim, u mening choynimni siqib chiqarganini, oʻz choynigini berganini. Endi toʻqqiz yil boʻldi, lekin hali ham choyxonaning oldiga borsam, avvalo Hasanboya bilan solishtiraman — moy bilan qoʻzgʻaladigan alohida yoqimtoy qozonchilardek! 🤣🍿
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿