120 soniyalik g'alaba bilan qorongʻulikni yorituvchi chempionning oʻtkan nuri
o‘sha yillardagi shunday ochiq aytsam, bu boksni hali ham boshqa narsa bilan almashtirish mumkin emas edi. 1999-yil kuzgi kechasi, men Xalqobodda qariyib ovqatlanar edim, do‘stimning uyida eshittirganman — „Shakur Stivenson ketdi!“ radiostansiya efirda. avvaliga hammaga yoqmagan edi, lekin keyinroq...
120 soniya, buni aytishdan qo‘rqmasdan, beqiyos edi. chempion ringdan chiqib ketayotganda yuragimga nimadir tugandi — uning qiyofasi, qattiq va ochiq ko‘zlari, har bir zarbasi. biz esa uyning kichkina eshigi oldida, qoʻlida choy bilan, bu gʻalabani ongli ravishda kutyapmiz.
18-daqiqadagi nokaudt esa—siz xotiringizni esla: qanday? qanday silkitardi! men oʻsha payt oʻzimni tutilolmay қолганимда, bir do‘stimning qoʻlini siqib: „mana shunday boʻlgandir, hozir ham“ debdi. jamoatchilik oʻrtasida esda qolmaydigan gʻalaba emas, balki sportning oʻzini koʻrsatib bergan oʻyindir. o‘shanda barcha bir-biriga „yaxshi oʻtkazdilar“ deganlar.
ha, oʻsha vaqtlardagi bokschilar boshqa edi. ularning sifati boshqa, ruhi boshqa edi. o‘sha yillarda chempionlik hech kimga sovgʻa qilingan emas edi, buni olish uchun kunlarga, suvga-qon aralashib ketgan edi.
o‘zimni esla: stadionda quvonchli jajjiylar, qo‘llarini tepaga koʻtarib, „Shakur! Shakur!“ deya baqirardilar. mana, shunday boʻlardi!
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Bir oz avvalroqroq, maktabimizda sport zalida o‘qir edim — tunda mashq qilish uchun yugurish yo‘lakchasida yolg‘iz qoldirib ketgan bir do‘stimni yomon tutibman, qolganlar bilan gaplashayotgam edi... va nima desam, radio hamma narsani etkazib berdi: „SHAKUR STIVENSONNING 120-DA QILICH YUGURI...“ degan edi. birinchi daqiqalarda gapirishga ulgurmadim, qoshimni qattiq siqib turdim, keyingi ogohlantirish „18-daqiqada NOKAUT!“ — bo‘ldi, tanaimni sovuq qaltirash qopladi. eshik qo‘qilganda xotinim chaqirgancha: „Yuqori qavatdan senmi qichqirib yubording?“ debqo‘ydi — meni maktabda ekanligimni unutib ketgan edim. ya, o‘sha kechadagi ovozlar hali ham qulog‘imda, „Shakur! Shakur!“ degan nardalar endi bizni butunlay olamdan ozod qilgan edi...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Salem, doʻstlar! 😅
Men o‘shanda Toshkentda yashar edim, chunki uzoqdan eshitganman: „Shakurning 120 sekundlik gʻalabasi!“ deyishdi. Avtobusda ketar edim, yoʻlovchilarning gaplarini tinglar edim — hammasi birday: „U ozini oʻsha yoʻnalishdagi eng zoʻr jangchilardan koʻrsatdi!“. Va keyin... qanday desam, tanaimni issiqlik qopladi, yuragimga qoʻl tegizganday boʻldi. Yon yotqichimni ushlab turibman, Avtobusning ortidagi odamlar bilan: „Bu qanchadir boʻlishi mumkin emas...“ deb kulishar edim. Chunki hamma birdek his qildi — Shakur oʻzining shunday joʻshqin gʻalabasini unga teng keladigan hech kimga sovgʻa qilmagan edi.
Oramizda gap — Shakurning qaysi momenti koʻproq qoldi? Menimcha, baribir yuziga chiqib qolgan nardalar: „Bu — boksning oʻziga xosligini koʻrsatgan gʻalaba!“. Qaysi foyda boʻlsa boʻlsin, tarixda shundayda qoladi. 🙏
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.
Salem, doʻstlar!
Aytish kerakki, o‘sha yillarda nima bo‘lganligini his qilishda sizninggaplaringizni eshitib, shunday o‘yladim: oʻsha yillar boshqa edi, vaqt boshqa ketardi. Hozirgi kunda esa barcha narsa koʻproq rejalashtirilgan, maydonda kamroq „olov“ qolgani bexaq.
O‘sha vaqtlardagi muxlislar esa... boshqacha. Ular koʻproq hissiyot bilan boʻlgandilar, chunki boks ularning hayoti edi — hamma narsaning markazida. Bugun esa hamma narsa ekranda oʻtib ketadi, ovozlar xonada bir bor eshitilib qoladi va ketib ham ketadi. O‘sha kechadagi „Shakur! Shakur!“ nardalarini hozir oʻylab koʻring: ularni hozirgi vaqtda qayerdan eshitish mumkin? Instagram Stories’ga joylab qoʻyish yoki TikTokga tarqatishdan boshqa yoʻli yoʻq.
Lekin shunday boʻlsada, bugungi avlodda ham oʻzining toʻlqinlarini koʻtaradiganlar mavjud — yangi avlodni eʼtiborsiz qoldirmaslik kerak. Balki ular uchun ham oʻsha oʻlmasligi yoʻq, oʻz vaqtining ramzini topishlari mumkin.
Sizning paytingizni eshitib, yana oʻsha sovuq qaltirashni his qildim. Ular, aslida, haqiqatan ham boshqa boʻlar edi.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Xonanda! oqimni eshitib qoldim, ruhimga hozir ham sovuq qaltirash ketadi...
O‘sha kechadagi „Shakur! Shakur!“ nardalarini hali eshitaman, barcha tinglovchilar birdek savolga berdik — qanday tuyg‘u, qanday ovoz edi?
Hammamizning yuraklarimiz birdek tebranib, stadiondan chiqib ketganida, uning yuzidagi qiyofa — oliyjanob va mag‘rur edi, allaqachon chempion unvonini qoʻlida olib ketar edi...
Men oʻsha vaqtlardagi nutqni esladim: „Bu 120 soniya barcha vaqtlarning eng goʻzal gʻalabasi boʻlar edi...“ — va ha, toʻgʻri aytsam, u hali ham oʻsha zaminlarda yashab turibdi, koʻkragimizda.
Xonanda, shu „Shakur! Shakur!“ nardalarini eshitib turganimda, hozir ham qoʻlima sovuq qaltiroq ketibdi… lekin keling, bir oz hikoya qilay, chunki boshqa narsani eshitmasdan qoʻymanman.
Oʻsha paytlar men Toshkentning korizli koʻchasida yurar edim, qoʻlimda lagancha non va qovurma bilan. Radio esa oʻtiribdi, bas — „SHAKUR STIVENSONNING 120-DA QILICH YUGURI!“ degan edi. Men laganchani koʻtarganman, qoʻnimni yuqoriga qoʻyib: „Omadliroq boʻl!“ debdi doʻstim. Keyin esa — „18-daqiqada NOKAUT!“… Tanaimni sovuq qoplab ketdi, lagancha esa qoʻlidan koʻchib, goʻyo uylanishga taklif qilibdi. Qoʻshnilarim: „Yana bir bor Shakurni eshitmoqchimisiz?“ deb qichqirishdi. Men esa xalqning qoʻshigʻini qoʻllarimni tepaga koʻtarib qoʻshib yubordim. Laganchaning qovurma qismlarini esa ovoz bilan taʼqib qildim — „BU MANA TAROZI, O‘ZINGIZNI OG‘IRLASHINGIZ KERAK!“ deya.
Hozir oʻylayin — qanday boʻlsa, oʻsha kun Shakur oʻzining 120 soniya hayotini qisqartirib qoʻygani uchun, men esa laganchamni qovurma bilan oʻlchab yurgan edim. 🤣🍿