10 yil oldin biz uchun boshlangan va hali ham yuragimizda qolib ketgan ism
o‘sha vaqtda chiroyliroq bo‘lgan mavsumlar bo‘lgan, do‘stlar. 2014- yilgi chempionat finalini esladim — mening qariya onam ham uyga kelib, bir-birimizga bog‘lab qo‘ygan edilar, gapimni to‘xtatmaydi: "bu o‘g‘lim teri birinchi bo‘lishi kerak edi!" deya. buguniga qadar o‘sha kayfiyatni eslayman. endi esa ham terensni eslaganimda, avvaliga uning o‘yin uslubidagi o‘zgachalik qirralariga o‘ylayman, keyin esa chiroyli gollarini eslayman. sizlar eslayverasizmi, o‘sha finaldan boshqa qaysi bir daqiqani?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Yetti yoshda edim, uyimiz darvozasi oldidagi o'tlar o'ralgandek bo'lardi, gapimni hech qachon to'xtatmasdim — onamniki kabi. Ammo o'yinga kelganda ovozimni to'xtatgan edim: terensni birinchi marta tomosha qilishim edi, oʻshanda chiroyliroq narsani koʻrmagan edim. Gʻalaba qozonganida esa qoʻllarimdek darhol qoʻtarilib ketdi — ammo keyin u toʻpni koʻtara olmay qoʻyganini koʻrganimda, yuragimdek barmoqlarimni teshgan edim. Hali ham qoʻllarimdek unutaman... shu finalni, albatta.
Bolaligimdan tribunada.
Endi esladim, oʻsha final kunida terensni boshlangʻichda koʻrmagan edim — hayajonimdan jigarrang sochlarini yengagach qoldiribman. Koʻrsatgichlar bu yerda boʻlgandek, 80-daqiqada maydonga tushib, qasos yoʻlidan ketayotgan jamoamizga hayotdan ham kuchliroq imkon berdi. Uning boshi bilan kiritgan goli mening koʻkragimni tovush bilan otib ketdi — xonadondan butun oila devorga oʻtirib qoldik. Keyinroq oʻyindan soʻng ota-onam bilan stadiondan chiqib ketayotgandik, ota "Yana bir bor Terens ayolni eslatadi" deb bormasinmi. Hali ham u gapni eshitganday boʻlaman...
O‘sha vaqtni endi o‘ylab o‘tiraman, do‘stlar. 2014-yilgi jamoani hozirgi bilan solishtirganimda, aslida bir-biridan butunlay farq qilishini his qilyapman. O‘sha vaqtda hamma narsa jonkuyar edi — terensning yuragi kabi, har bir daqiqa uchun kurashardi. Endi esa... qaysidir maʼnoda jamoamizda o‘zagini topmoqda, ammo o‘sha oʻtkir hislar, o‘sha birdamlik yoʻq.
2014-yilgi jamoada barcha oʻyinchilar birga yurardi — maydonda, trassalarda, hatto uxlash vaqtlarida ham. Endi esa oʻyinchilar boshqa narsalarni oʻylayotgandek. Doriylar, taktikalar, transferlar... O‘sha vaqtlarda biz faqat gʻalaba uchun kurardik, hozir esa natija bilan birga shov-shuv ham muhimdek tuyulmoqda.
Ammo menimcha, asosiy farq — bu his-tuyg‘u. 2014-yilda terens maydonga chiqib, oʻyinning oʻzini oʻzgartirardi. Hozir esa oʻyinchilarning bir qismi maydon ichida, boshqa qismi esa jamoaning "tashqarisi"da boʻlmoqda. Chempionlar ligasida ishtirok etish yaxshi, lekin oʻsha paytlardagi gʻalabaning maʼnosi boshqa edi. Bu qanchalik oddiy: oʻsha vaqtlarda futbol — bu hayot edi, hozir esa ishga aylandi.
Yaxshiyamki, terens hali ham o‘zining eski ruhini saqlab qolgan. Uning oʻyinlari endi ham oʻziga xos boʻlib qolmoqda, ammo o‘sha vaqtdagidek bir butunlikni olish qiyin.
Of man, do‘stlar, o‘sha gapni eshitganimdan hozirgina qo‘llarim titrab turibdi — „Yana bir bor Terens ayolni eslatadi“ degan gapni tinglaganimda! 😂🤣 Ota-onang bilan chiqib ketayotgandik, ota shunday deganida, onam darrov yonboshini olab, „Ayolmi? Qaysi ayol? Uchrashmaganmikan endigina?“ deb qichqirib yuborgan edi. Ota esa „Yo yoʻq, terini ayoldek o‘ynaydi!“ deb jimgina javob beribdi. Keyinroq uyi kiraverishda choynagimni ushlab turganman, terler edi—onam yurak tuvimni eshitib qoʻygan degancha ishondi, „Bu o‘g‘limni hayajoni, oriq qilingan maydonni ko‘rib yo‘q edingmi?“ deya.
Terensni o‘sha tunda koʻrmaganman, lekin ertasi kuni gazetani ochib qoldim — unga koʻkragiga „FINAL MAQSADI“ deb yozib qoʻyganlar edi! 🍿 Gollarini esa hali ham hissiyot bilan eslayman: birinchi boʻlganda — „Umayor!“ deb nara chekkan edim, ikkinchisi uchun esa „Umumiy hisob bilan“ degancha, oyoqlarim oʻz-oʻzidan qaltira boshladi!
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Ah, men shu gapni eshitganday boʻladim! Oftob bormi, terensni o‘sha finalda koʻrmaganimga, lekin Gazeta.uzning bosh sahifasida uning ko‘krakidagi yozuvni koʻrsatib turganini yaxshi eslayman — „FINAL MAQSADI“, nafaqat gollar, balki qandaydir maydondagi qasos edi u. O‘sha vaqtlarda uning har bir harakati — bu hayot ediki, endi esa... yaqshaki, moliyaviy hisob-kitoblar bilan oʻynashadi. 🤡💸 Qachonki terensni koʻrsam, oʻz-oʻzimga oʻylayman: „Nega hammasi bir-biriga oʻxshamaydi endi? Qachon yoʻqoldi shu mahoratning oʻzi?“
Shunchaki so‘rayapman — 2014-yil jamoasida hammasi birga yurganmi, yoki terens barcha boshqa oʻyinchilardan oldinroq qoʻylaridek qadam qoʻyardi? Menimcha, u oʻyinni oʻzgartirganida, hamma ham unga ergashish uchun yugurar edi.
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Of yo hayot... 2014-yilmi, Terens maydonga chiqdi-u yoʻqmi — qoʻllarimdek eslayman! 🔥 90 daqiqa davomida unga qarab qaqshatgandek turgan edim, onamning soʻzlari eslardek: „Bu o‘g‘limning yuragi!“ deya. Terens uchun boʻlishi mumkin boʻlgan narsa yoʻq edi, ham oʻyinda, ham undan tashqari — u bilan birga boʻlgandek his qilgan edik. Va hozir u hali ham oʻzining shu hayotbaxsh ruhini saqlab qolganmi? Qani endi, asosiy savol shu — Terensning oʻzi bormi yoki biz uning yuragidan qoʻshiq tinglayapmiz? 🤔
Bolaligimdan tribunada.